Hoe verdedigen we de aarde tegen ruimterotsen?

Hoe verdedigen we de aarde tegen ruimterotsen op ramkoers? | MannenRubriek.NL

Zijn we reddeloos verloren als een rotsblok uit de ruimte op ons af raast? Niet per se. Wetenschappers hebben de technologie in huis om een botsing tussen ruimterotsen en aarde te voorkomen.

Overvloed aan rondzwevende brokken rots en ijs in de ruimte

Het stikt in de ruimte van de rondvliegende brokken rots en ijs. Ze draaien als planetoiden en kometen allemaal in een baan om de zon, net als de aarde. Maar als hun baan ergens die van de aarde kruist, kan het misgaan. Op dat kruispunt kan een zogeheten ‘aardscheerder’ ons raken. Om zo’n ramp voor te zijn, moeten we voorkomen dat aarde en aardscheerder dat kruispunt tegelijk passeren. Hoe? Dat kan door de snelheid van de ramrots te veranderen. Als het sneller of langzamer vliegt, is het eerder of later dan de aarde op hetzelfde punt. Het gevaar is dan afgewend.

Optie 1: Afremmen van een komeet

Maar hoe dwing je zo’n razende rots zijn tempo te wijzigen? Daar hebben ruimte-onderzoekers de kinetische impactor voor bedacht. Dat is een ruimtesonde die met hoge snelheid op de dreigende rots of jkomeet inslaat. Die botsing zorgt voor een kleine snelheidsverandering van de ruimterots. Zo’n minuscule wijziging kan genoeg zijn om onze planeet te missen. Dat kost alleen wel aardig wat tijd. Een ruimteschots versnelt of vertraagt hooguit een paar millimeter per seconde. Stel dat het lukt om een rots een millimeter per seconde af te remmen, en je wilt zijn positie duizend kilometer in zijn baan verschuiven. Dan heb je daar ruim 31 jaar voor nodig.

Optie 2: Koers ruimteschots veranderen

Een tweede optie om een crash af te wenden, is om de koers van de ruimterots een beetje te veranderen. Ook dan scheert hij langs de aarde. Dat kan bijvoorbeeld met behulp van de zwaartekracht. Hoe? In plaats van het dreigende gevaarte te rammen, kan een ruimtesonde ook in een baan ernaast gestuurd worden. Daar trekt de zwaartekracht van de sonde een heel klein beetje aan de aardscheerder. Zo wordt de koers daarvan heel langzaam veranderd. Deze methode heeft hetzelfde nadeel als de kinetische impactor: Het duurt jaren voordat het effect zoden aan de dijk zet. Wat als we die tijd niet hebben?

Optie 3: Nucleaire Explosieven

De enige redding die we dan hebben, is de rots met nucleaire explosieven bestoken. Maar ook daar zit een groot nadeel aan. Er is namelijk weinig controle over welke kant de brokstukken op vliegen. Die kunnen dus ook de aarde raken en zijn dan bovendien radioactief geworden. Ook niet echt lekker dus. Bij voorkeur ontstaan er geen fragmenten. Dat kan door de komeet niet zelf op te blazen, maar een raket op ongeveer een kilometer van het object te laten ontploffen. Een deel van het oppervlak van de aardscheerder verdampt dan. Het gas dat daarbij ontstaat zorgt voor een enorme druk die de rots aan de kant duwt zonder dat hij kapotgaat. Maar ook op deze manier duwen kost meerdere jaren. Als we echt maar een paar maanden of weken de tijd hebben, is het ding opblazen de enige echte optie.

Testen technologie

Al bovengenoemde methodes maken gebruik van bestaand technologie. Maar om ze betrouwbaar te kunnen inzetten, moeten we ze nog wel testen in de ruimte. Daar wordt aan gewerkt. De Amerikaanse ruimtevaartorganisatie NASA lanceert in 2021 voor het eerst een kinetische impactor die ruim een jaar later moet inslaan op een 160 meter grote ruimterots die om een planetoide ‘Didymos 65803’ cirkelt. Deze ruimterots vormt geen gevaar voor de aarde. Hij is alleen het doelwit om te kijken of een kinetische impactor daadwerkelijk werkt. Laten we het hopen. Dan hoeven we echt gevaar alleen nog maar op tijd te ontdekken. Ruimteorganisaties over de hele wereld blijven altijd op zoek naar objecten in de buurt van de aarde. Momenteel kennen zij naar schatting 90% van alle ruimte-objecten groter dan 500 meter. Van de kleinere objecten is dit percentage vele malen lager. Geen van hem ligt momenteel op ramkoers.

Hoe vaak wordt onze planeet geraakt door ruimterotsen?

Heel vaak! Dagelijks ramt zo’n honderd ton aan ruimterotjes ter grootte van een zandkorrel de aarde. Die verbranden in de atmosfeer. Ongeveer twee keer per jaar raakt een planetoide met het formaat van een auto de atmosfeer. Ook die verbrandt in het geheel. Dit geeft een spectaculaire vuurbal. Een ruimterots van zo’n 50 tot 75 meter in doorsnee kan al flink wat schade opleveren. In 1908 ontplofte een exemplaar van dit formaat boven Siberie. Circa 2000 vierkante kilometer bos werd omvergeblazen. Een dergelijk rotsblok stort naar schatting elke duizend tot 3000 jaar op aarde. Een ruimterots van een kilometer richt wereldwijd schade aan. Zo’n gevaarte stort gemiddeld eens in de 600.000 jaar op aarde.